آخه به این هم می گند، وبلاگ! نه طرحی، نه لوگویی ، حق داره. درست می گه. بابا این چهار سال چه کردی؟ چی یاد گرفتی؟ اون چیزهایی هم که پیشترها می گفتی یادت رفت؟ نه نرفته . گاهی اوقات کمی چپ و راست می زنم، اما چه کنم که اینطوری کار کردن رو دوست دارم. حتی اگر چند تا مخاطب انگشت شمار بیشتر نداشته باشم. فی البداهه می نویسم با غلط املایی و انشایی و امثال آن . اما حرف ها مو اینجا می زنم، راحت و بی دردسر می گم. هرچند به جای دوست بیشتر دشمن پیدا می کنم، اما ارزشش رو داره. می پرسه چرا کامنت هایی که جاهای دیگه میذاری رو توی وبلاگ خودت هم ثبت می کنی؟ می خوام صاحب وبلاگ یا مدیر وب سایت بدون کجا می تونه پیدام کنه. آره اینجا بودم و هستم. شل کن سفت کن داره اما سوخت و سوز نداره
{به رنگ اکسیژن - جلد دوم - صفحه 574 - پاراگراف دوم}
یه شورشی
